De vos en de uil

In het gras onder de boom ligt een klein, grijs, pluizig balletje. Borre, de vos, snuffelt er aan en het balletje rilt. Dan geeft hij het een zet met zijn snuit en het rolt om.

Het blijkt een uilskuiken te zijn en het houdt zijn oogjes stijf dicht. Normaal zou hij er gelijk zijn tanden inzetten, maar Borre heeft grote bewondering voor uilen. Het lijkt hem geweldig om een uil te zijn. Uilen staan voor balans en wijsheid en wat zou hij dat graag willen hebben.

Hij tikt voorzichtig met zijn voorpoot tegen het uilskuikentje. ‘Hé psst, doe je ogen eens open. Hoe heet jij?’

Voorzichtig gaan de oogjes open. ‘Ik heet Ollie’, stamelt het kuiken.

‘Mooi Ollie. Weet je , ik bewonder uilen. Kun jij me vertellen hoe je wijs moet worden?’

‘Nou’, zegt Ollie, ‘dan moet je niet bij mij zijn. Mijn broertjes noemen me niet voor niks Oliedom. Ik weet helemaal niks van wijsheid. Alles wat ik moet leren is stilzitten, nadenken en geruisloos zweven. Hoe kun je nou wijs worden zonder dat je iets van de wereld hebt gezien? Ik zou veel liever vrij zijn, rennen, snuffelen en ontdekken. Maar nee hoor. Ik moet stil op een tak blijven zitten. Ik zit dan en ik kan er niks aan doen. Ik begin dan zo te wiebelen…en toen ben ik naar beneden gevallen.’

De afbeelding komt uit de film Legends of the guardians, the owls of Ga'Hoole. Echt het bekijken waard!

De afbeelding komt uit de film Legends of the guardians, the owls of Ga’Hoole. Echt het bekijken waard!

Borre was verrast door dit antwoord. Dat had hij niet verwacht. Hij dacht even na en zei toen: ‘Weet je?’, zei hij. ‘Jij wilt de wereld zien, toch? Waarom spring je niet op mijn rug, dan laat ik je de wereld zien. Dan vinden we onderweg vast samen onze eigenwijsheid.

Geschreven door: Carolijn Nicolai
Datum: 27-1-2013

Categorieën: Kindercoachpraktijk | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kleine grote man en grote kleine man

Onlangs vertelde een collega vol enthousiasme over haar twee jongens van 6 en 4. Beide zijn slim en gevoelig en toch zijn ze totaal verschillend.fietsen De oudste vindt veel dingen spannend en kiest het liefst voor de veilige weg. De jongste is veel meer een doener en kan niet wachten om dingen uit te proberen.
De oudste riep bij het leren fietsen: ‘Niet loslaten mama! Je moet me vasthouden!’ en de jongste riep: ‘Niet vasthouden mama! Je moet me loslaten!’

Ontzettend grappig dat ze daarin zo verschillend zijn en beide zijn goed, totdat er remmingen ontstaan. Voor de oudste is het niet makkelijk om bij vriendjes te gaan spelen waar hij nog niet eerder is geweest en ook andere nieuwe situaties leveren duidelijk stress en tranen.

De jongste fietst overal veel gemakkelijker door. Tenminste, dat lijkt zo. Hij is zindelijk, maar heeft nog moeite om ‘de grote boodschap’ op het toilet te doen. Hij vraagt dan om een luier en heeft er dus wel controle over.

Volgens de systeemtheorie van Nagy en Hellinger heeft iedereen in het gezin een eigen plek. Die plek is hiërarchisch bepaald: vader, moeder, oude kind, jongste kind. Als daar verschuivingen plaatsvinden ontstaat er gedoe dat zich op allerlei manieren kan manifesteren.

Hier we te maken met een kleine grote man (de oudste) en een grote kleine man (de jongste). Beide zijn slimme en gevoelige jongens. De oudste laat zich daar een beetje door remmen en de jongste vult mogelijk onbewust de ontstane gaten op om het systeem weer in balans te brengen.

Misschien het gedrag van de jongste dus eigenlijk wel: Kom op oudste! Het fietsen is daar dan een mooi voorbeeld van. Ik denk dat het een experimentje waard is om eigenlijk het omgekeerde te doen van wat ze zelf roepen. De oudste stimuleren om het onbekende met vertrouwen tegemoet te gaan en de jongste te bevestigen dat hij ook klein mag zijn. Mogelijk lost het zindelijkheidsprobleem zich dan ‘vanzelf’ op.

Een leuk oefeningetje om samen te doen is ‘samen verdwalen’.
Je maakt dan een dobbelsteen met links, rechts en rechtdoor. Bij elk kruispunt moet er opnieuw gegooid worden, dat doen jullie om de beurt. Degene die gegooid heeft kijkt voor iedereen uit bij het oversteken en loopt voorop. Voor de oudste een goede oefening in loslaten en het onbekende tegemoet gaan en voor de jongste een oefening in veilig oversteken.

Categorieën: Kindercoachpraktijk | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Nieuwe site gelanceerd

De nieuwe website is vandaag gelanceerd. Het omzetten ging sneller dan verwacht en afgezien van wat aanvullingen is de site klaar. Deze site gaat verder als blogsite en blijft gekoppeld aan de nieuwe site. Ik zie je graag op www.elastikids.nl.

website

Categorieën: Overig | Tags: | Een reactie plaatsen

Puberjongens en agressie

Onlangs kreeg ik een interessante casus toegestuurd door iemand die ik tijdens een cursus heb ontmoet.

Hij schrijft over zijn zoon van 15 die flink zijn grenzen aan het verkennen is en uit alle macht probeert op te rekken. Vooral als het om zijn vrijheden gaat. Dit gedrag hoort natuurlijk expliciet bij de puberteit, maar in deze situatie leidt het tot conflicten met fysieke bedreiging en agressie.

Opvallend is dat de problemen zich vooral voordoen in de 4 dagen dat hij bij zijn moeder woont. Hij heeft zijn jongere zusjes al eens bedreigd en geslagen na een heftig conflict met zijn moeder, weer met fysiek geweld, is hij het huis uit gezet.

Inmiddels is het conflict bijgelegd en toch mag hij niet terug komen. Dat vindt hij heel erg, want hij mist zijn moeder, zusjes en broertje ontzettend.

Het is makkelijk om allerlei oordelen over de betrokkenen te vormen, maar de kunst is om dat vooral niet te doen en uit de structuur te lezen wat er gebeurt:

Jongens bereiken rond hun 16e een enorme testosteronpiek, daarnaast maakt het emotiecentrum in hun hersenen overuren en is de zelfregulerende hersenschors nog lang niet volgroeid. De ontwikkeltaak van puberjongens is zich losmaken uit het nest en zich ontwikkelen tot een man.

Dit leidt alles samen leidt tot een enorme exploratiedrang, die direct bevredigd moet worden. In het gedrag uit dat zich onder andere door experimenteren met mannelijke dominantie en kracht. In het begin is dit spannend en vaak kies je dan onbewust een veilige situatie om in te oefenen. In dit geval zijn dit zijn moeder en zusjes.

Jammer genoeg zijn deze ‘slachtoffers’ erg ongelukkig gekozen en geen partij voor de snel sterker wordende puber. Alle conflicten er omheen, de onberekenbaarheid van pubers en onmacht over de situatie maken de situatie al snel onhoudbaar en dus loopt het uit de hand.

Zo klinkt het natuurlijk erg simpel, maar het feit dat zijn moeder hem de toegang tot het huis heeft ontzegt zegt wel iets over de heftigheid van de confrontaties en haar onmacht.

De belangrijkste vraag is: Hoe nu verder?

Bij oplossingsgericht werken kijk je niet naar de details in het conflict, maar de grote lijn en dan zijn er een paar belangrijke stappen te nemen.

Het is belangrijk om bij de ouders begrip te kweken voor zijn ontwikkeltaak en tijdelijke ‘puberhandicap’. In de communicatie met hun zoon hebben ze mogelijk te leren gedrag en persoon expliciet van elkaar te scheiden. Ik accepteer jou onvoorwaardelijk maar dat gedrag niet.

Daarnaast is het verstandig om samen te bespreken hoe je met pubers, vrijheden en vertrouwen zou kunnen omgaan. Zo werk je samen aan ruimte voor de exploratiedrang.

Samen met de puber praat je over de situatie en het gedrag van de puber. Benoem ook wat er gebeurt met hormonen, emoties en hersenen. Ook nu laat je weer duidelijk merken dat het om zijn gedrag gaat en niet om zijn persoon. Bespreek vervolgens samen welk gedrag niet meer gewenst is en ga op zoek naar de behoefte die door het gedrag naar voren komt.

Kies samen manieren om aan de behoefte te voldoen die wel gewenst zijn. Bijvoorbeeld sporten en misschien wat meer vrijheden. Het mooiste is als de ouders en puber samen kunnen experimenteren met nieuwe vrijheden.

Een terugval hoort erbij. Door te benoemen dat die erbij hoort, wordt de druk minder groot en het conflict mogelijk al wat afgezwakt. Bespreek samen hoe jullie met de terugval om willen gaan.

En ze leefden nog lang en gelukkig. Dat is natuurlijk een grapje, maar met deze handvatten kunnen ze zelf verder aan de slag.

Categorieën: Kindercoachpraktijk | Een reactie plaatsen

Verhitte discussie over ADHD in de Volkskrant

Al enige dagen woedt er in de Volkskrant een soort oorlog over ADHD. Bert Brussen en kinderarts Perreira versus Laura Batstra en Bram Bakker. ‘Waar gáát het over?’ zult u inmiddels misschien denken. En als u in uw gezin met ADHD te maken heeft veroorzaakt deze discussie misschien ook veel onrust. Dit is wat er aan de hand is.

Laura Batstra heeft een boek geschreven met de prikkelende titel: ‘Hoe voorkom je ADHD? Door de diagnose niet te stellen.’ Deze titel suggereert veel en heeft al een hoop stof doen opwaaien. Er lijken twee kampen te ontstaan. Je ben voor of tegen medicatie bij ADHD.

Met aan de ene kant Brussen en Perreira (journalist en kinderarts) die beweren dat ouders die naar aanleiding van het boek van Batstra hun kind geen medicatie meer geven net zo dom bezig zijn als ouders die een kind met kanker hun medicatie onthouden. Zij trekken de expertise van Laura Batstra in twijfel. Zij heeft geen medische achtergrond en heeft daarom onvoldoende kennis van ADHD en de medicatie. Brussen en Perreira worden gesteund door gezinnen en volwassenen die hebben ervaren dat de medicatie hun kwaliteit van leven aanzienlijk heeft verbeterd. In ieder geval is de vergelijking over stoppen met medicatie onzin. Met psychostimulantia, zoals ritalin, medikinet en rubio, kunt u beginnen en stoppen wanneer u wilt. (Doe dit in verband met controle op de bijwerkingen wel in overleg met uw arts)

De andere kant wordt vertegenwoordigd door Laura Batstra die zich, gesteund door journalist Bram Bakker, afvraagt of medicatie wel in alle gevallen de oplossing is. Daarnaast betwijfelt ze dat ADHD een ziekte is. Deze opmerking stuit veel mensen die net hebben leren accepteren dat ze ADHD hebben of daar nog druk mee bezig zijn natuurlijk tegen de borst. Over de bedoeling van haar boek is ze in ieder geval glashelder: ze wil graag eerlijke voorlichting over ADHD. Of het boek echt eerlijke informatie levert, of vooral de mening van Laura Batstra laat ik in het midden. Ik heb het nog niet gelezen. Redelijk onafhankelijke informatie vindt u hier.

In feite wordt er ruzie gemaakt of ADHD in de psychiatrie thuishoort of in de gedragswetenschap. Tot nu toe is meestal gekozen voor psychiatrie, met de bijhorende medicatie. De laatste jaren wordt vanuit de gedragswetenschap en orthopedagogiek steeds meer onderzoek gedaan naar alternatieve methodes om ADHD aan te pakken op gedragsniveau. Het is logisch dat daar weerstand op komt vanuit de psychiatrie. Psychiaters geloven in hun aanpak en wetenschappelijke onderbouwing. Er wordt aan hun fundament getornd. Ook vanuit de farmaceutische industrie is er veel weerstand.

De oorzaak van ADHD is niet precies bekend. Op hersenscans blijkt dat bij mensen met ADHD bepaalde hersendelen iets minder actief zijn. Meestal krijgen mensen met ADHD daarom psychostimulantia, medicijnen die deze hersendelen activeren. Zo ontstaat er meer balans in de werking van de hersenen en verminderen de symptomen. Jammer genoeg hebben deze medicijnen soms ernstige bijwerkingen, komen groeiachterstanden voor en kunnen ze zelfs leiden tot depressie.

Laura Batstra pleit er daarom voor om alleen de ‘zware’ gevallen medicatie te geven en de kinderen met een lichte en matige vorm te helpen ander gedrag aan te leren en te leren omgaan met de ongemakken. Kinderen met ADHD zijn namelijk niet alleen druk, maar vooral bijzondere kinderen met bijzondere talenten.

Laat u als ouder dus niet van de wijs brengen en kijk en luister goed naar uw kind. Het is niet de bedoeling dat uw kind door de behandeling zijn levendigheid en exploratiedrang verliest, dit zijn namelijk essentiële eigenschappen voor een goede ontwikkeling. Medicatie kan verlichting geven, maar stop er een pilletje in en het is over gaat niet op.

Het mooie van deze tijd is dat er veel hulp beschikbaar is. U kunt vast en zeker hulp vinden die bij u past. Als u vragen heeft over dit stuk, of zich afvraagt hoe en waar u passende hulp kunt vinden kunt u natuurlijk ook bij Elastikids terecht. En onthoudt: u heeft een bijzonder kind met bijzondere kwaliteiten. Daar mag u best trots op zijn.

Bij Uitgeverij Pica kunt u een poster bestellen met de pluspunten van ADHD. Deze poster kan helpen op een positievere manier naar ADHD te kijken, zowel door u als de omgeving.

Onder de berichten van Elastikids staat altijd ruimte om een reactie te plaatsen. Deze ruimte is bedoeld voor uw vragen, uw mening, uw verhaal en natuurlijk uw tips. Maak er gebruik van!

Categorieën: Educatie, Kindercoachpraktijk | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com. Het Adventure Journal thema.